|
بحران امنیت ملی در جمهوری اسلامی- بخش یکم |
|
نویسنده فرامرز دادرس، کارشناس اطلاعاتی
|
|
۰۵ بهمن ۱۳۹۰ |
 رادیو کوچه
پیشگفتار/ امنیت ملی ساختاری زیر بنایی، با اهمیت، پیچیده و در بسیاری از موارد مبهم میباشد و زمان و هزینه گزافی را بخود اختصاص میدهد. فرایند فروپاشی نظام دوقطبی در پایان سده بیستم میلادی، برآمدن قدرتهای جدید سیاسی- اقتصادی و ایدئولوژیکی را در جهان بهدنبال داشت، شتاب دگرگونیها در جهان امروز و باز تاب آن در زمینههای اقتصادی، سیاسی، نظامی، علمی و فرهنگی، پیشرفتهای شگفتانگیز در زمینه تکنولوژی و ابزار نوین ارتباطی، کشورها را وادار به بازبینی در ساختار دفاع از امنیت ملی خود نموده است.
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۰۶ بهمن ۱۳۹۰ )
|
|
ادامه مطلب ...
|
آقای دکتر لاجوردی در نامه ای سر گشاده به شاهزاده رضا پهلوی چنين نوشته اند : بر اساس اسناد انتشار يافته در شهر و کشور محل اقامتتان اعلام شده است که دو پرزيدنت قبلی آمریکا که گفته می شد در زمره حاميان و دوستان پدر شما بوده اند در سرنگونی او نقشی فعال داشته اند.
بغض به حکومت ستمگر اسلامی بسیاری مسایل را تحت الشعاع قرار میدهد و گاه اجازه نمی دهد که آنها را عینی بنگریم و رخدادهای واقعی جهان سیاست را درست ببینیم. میهن ما و آینده ی آن متعلق به جمهوری اسلامی نیست، متعلق به مردم ایران است. این کشور بارها از نظر سیاسی زیر و رو شده ولی آن چه همیشه باقی مانده مردمش بوده اند. 
آن که به ژرفای سخن انديشه نکند، به ناچار پاره پاره، گفتار ِ ديگران را ندانسته تکرار میکند. کسی که سخنان ِ ارزشمند ِ انديشمندان را، بدون ژرفنگری، بازگو میکند، خودانديشی، از مينوی خرد ِ او، جدا میشود. ولی آن ارزشها در بينش ِ او آميخته نمیشوند. 
آنچه که پشيمانم از آن، اين است که ضعف بنيادی و پوسيدگی درونی نظامی را که در آخرين روزها و سالهايش به آن پيوستم، يعنی به درونش راه يافتم را نفهميدم و احساس نکردم. و فرصتهای بسياری را از دست دادم. شايد پشيمانی ديگرم اينجاست که وقتی رفتم به درون دستگاه قدرت به مقدار زيادی شيفته قدرت و ظواهرش شدم و غافل ماندم از کاری که با قدرت میشد کرد. و آن رساندن پيامی بود که لازم بود و من میتوانستم بکنم در درون دستگاه. مقداری غافل شدم 
آری، من از کسانی می ترسم ، که با چنته خالی از دانش، با دانشمند نمایی، و با تحریف حقایق، مردم را می فریبند! آری، من از ناسزاگویی ها در قالب تحلیل سیاسی می ترسم. ترس من از کسانی است که هر روز بسان بوقلمون رنگ عوض می کنند، از کمونیست های انقلابی، که به یک چشم به هم زدن، سلطنت طلب دو آتشه می شوند، وبرای خودنمایی، به خود پروانه می دهند، به ایرانیان دگر اندیش ناسزا بگویند.
پس زمینه ی ذهنی ای که از ضحاک در خاطر ایرانیان باستان باقی مانده بود، نهایت بیر حمی و قساوت پادشاهی ستمگر بود که از کشوری بیگانه به ایران تاخت و هزار سال بر این سرزمین حکم راند. روایت فردوسی از این اسطوره، جنبه های نمادین بسیار قدرتمند و باارزشی در خود دارد که ما را در تحلیل اجتماعی جامعه ی ایرانی دوران فردوسی و دوران قبل و بعد وی یاری بسیار خواهد کرد. 
اگر قرار باشد که دستگاهی به دستگاه های موسیقی ایرانی اضافه شود، بی تردید دستگاه « خر در چمن » نام خواهد گرفت. خانم الهه بقراط، وقتی سی وسه سال پیش چریک فدایی بود، مانند بسیاری دیگر امام راحل! را در ماه می دید و می گفت « از چه می ترسید؟! آمدن امام یا رفتن شاه؟!» حالا می گوید « از چه می ترسید ؟! آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟! »
